شهید شهرام عسکری

وصیتنامه شهید والامقام شهرام عسکری

بسم الله الرحمن الرحیم

«وَالَّذِینَ هَاجَرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ مَاتُوا لَیَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقًا حَسَنًا وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَیْرُ الرَّازِقِینَ»[۱]

«آنان که در راه خدا از وطن هجرت گزیده و در این راه کشته شدند یا مرگشان فرا رسید، قطعا خداوند رزقی نیکو نصیبشان می گرداند و براستی این خداوند است که بهترین روزی دهندگان است.»

انقلاب گهربار ما احتیاج مبرمی به خون[عزیزان] دارد و ما جوانها اگر خود را در صحنه ها آماده نسازیم، پس چه کسانی می توانند از آب و خاک اسلام و دین و ناموس و وطن اسلامی خود دفاع کنند.

حال که من با میل و رغبت تمام به جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام می شوم، بسیار خوشحال و مسرور هستم. زیرا اولا: می خواهم قسمتی از کشور اسلامی عزیزمان که غاصبانه آن را تصرف کرده اند از چنگال دشمنان بعثی خارج و ثانیا: به ندای رهبر عزیزم، لبیک گفته و از این طریق دین خود را نسبت به ملت خود اداء نموده باشم. به امید این که خداوند از تمام گناهان من چشم پوشی نماید.

و پیام من به منافقها و گروهها این است که از همین حالا به آغوش گرم اسلام بازگردند و دست از حیله و نیرنگ های خود بردارند، چرا که در آخرت به عذابی عظیم گرفتار خواهند شد. عذابی که هرگز راه چاره و برگشتن ندارند و خیال نکنند که اگر دستگیر شدیم توبه می کنیم، چرا که توبه در دم مرگ که اجباری باشد مورد قبول نمی باشد و جایشان در آتش دوزخ می باشد. پس بسوی اسلام بشتابید و دست از اعمال ننگین خود بردارید، چون خداوند توبه زیانکاران و گناهکاران را می پذیرد.

ثالثا: از پدر و مادر خود طلب مغفرت می نمایم و امیدوارم که مرا حلال نمایند.

رابعا: اگر به درجه رفیع شهادت نایل گشتم، مرا در پیر مراد قطعه شهدا دفن نمایید.

به امید پیروزی اسلام بر لشکر کفر.

خداوند؛ امام ما را در پناه خودت محفوظ بدار، آمین.

نوکر خاص امام امت خمینی کبیر- شهرام عسکری- ۱۲/۷/۱۳۶۰

بسمه تعالی

«ان قتل الحسین حراره فی قلوب المؤمنین لن تبرد ابدا»

مادرم!

همه خاطره ها فراموش می شود، ولی خاطره جانبازی شهرام که در راه خدا و آزادی انسانها، در راه شرف و فضیلت همه چیز خود را فدا کرد فراموش نخواهد شد. زیرا امام حسین(ع) و یارانش سرسلسله این مجاهدان بودند.

«سلامم را بپذیر»

ای مادر سفر حجت تبریک و قبول الله باد.

اینک می دانم که مرا درک کردی و دانستی که در شوق کربلا چه ها که نکردم. زیرا در هنگام زیارت معبودت دانستی که شهرامت با چه شوقی به جبهه ها رفت. آری، با همان شوقی که تو به پیشگاه معبودت سفر کردی و دردهایت را در مکه مکان مقدس عبادت بازگو کردی.

مادرم؛ من رفتم زیرا که خون حسینیان در رگهایم می جوشید و آنگاه توان برآوردم و فریاد زدم «یا مهدی» دستم را بگیر، خاکریزی بیش تا شط پیروزی نمانده است، من عاشق زیارت آن شطم!

ای دشت لاله ای کربلا ببین که چگونه گلوله های خون از چشمانم بر شب سیاه می بارد، من با اشک هایم شب را خواهم شست و صبح پیروزی را در آغوش تو جای خواهم داد.

آری مادرم؛ خاکریزی بیش نمانده بود تا شط عشق. زیرا آن زمان خورشید بر بلندای زمان در طلوع دیگر بود. باید بر بلندای چزابه ام نمازی دیگر می خواندم، نمازی که با خون و اشک خودم را تطهیر کنم و فریاد زدم: آهای چزابه! من آمدم که وضوی خون  در محراب تو نماز عشق و رسیدن به معبود را بپا دارم. دستم را بگیر، خاکریزی بیش تا شط «شهادت» نمانده است.

حال ای مادرم؛ تو هم مانند من یک بار آزاد بودی که در پیش معبودت بروی، پس من نخواستم آن آزادی را از دست بدهم. زیرا نمی توانستم بار دگر این آزادی و این سعادت را به دست بیاورم. آرزوی تو «مکه» و آرزوی پسرت «شهادت».

نوکرت شهرام

با تقدیم احترام، شهرام عسکری

[۱]. حج، آیه۵۸.

متن زندگی نامه و خاطرات این شهید در اختیار سامانه قرار ندارد؛ در صورت اطلاع لطفا با ما در ارتباط باشید.